Parmaklarım tutturmayı başardığımı sandığım aralıklardan bir bir kayıyor.

Nefesimi tutup son bir kez bırakmak geçiyor içimden; henüz zamanı değil umuduyla saklıyorum son kurşununa bakan bir asker edasıyla.

Topuklarımdan yukarı yavaş yavaş içimi kaplıyor düşme güdüsü.

Gözlerimi kapatıp dik ve sağlam durma emri veriyorum tüm eklemlerime. Uçurumun karanlığında kaybolmuş bacaklarım isyan edip, çekiştiriyor.

Işık yerini düşüşün ağırlına bırakırken bir bir sönüyor sarı sokak lambaları, en köşedeki mumlar.

Daha değil diyor var güçle sıkılmış dişlerin arasından zorlukla çıkmayı başarıp, kulaklarımdan içeri dolan ses. Çenemi zaten süründüğü mavi renkli kayaya bastırıp, susturuyorum.

Son bir kaç aralıkta zorlukla tutunmayı başarmış parmaklarım ateşkes talebiymişçesine beyaz parlarken uçlarını sarmaya başlayan sıcaklıkla çekilen kanın tırnakların arasından çıktığını görüyorum.

Çırpınıp çekiştirmekten yorulmaya başlayan dizlerimi kilitlenmiş belim ve kas katı kesilmiş dirseklerim karşılıyor. Gözlerimi kapatıp var gücümle “daha zamanı değil” diye düşünüyorum; daha değil.

Paylaş/Sakla