Detaylar hakkında fazla düşünmeden devam etmenin şu an için bir kısım sağlığıma iyi geleceğini farzedip buna uygun adım ilerlemek istiyorum.

Takılıyorum cümle aralarında, aldırmamaya çalışıyorum. Bir es verip devam etmişçesine araları boş bırakmaya gayret ediyorum. Sallanıyorum kimi zaman ya da kalçalarımın her biri üzerinde sırayla kaykılarak oturmayı deniyorum. Bazen oluyor, bazen olmuyor.

Şöyle bir gerinince enine ve boyuna dizilmiş tüm kemiklerimin kütürdeyerek yerlerine oturduklarını hissediyorum. Artık tanıdık gelen bu sesler vücudumda kireçlenmeye yüz tutmamış kemik kalmadığının altını bir kez daha çizmiş oluyor. Ben de değişik şeyler bulup, onlara yalandan ilgi gösteriyorum. Farklı yönlere bakmaya çabalıyorum gibi yani. Bilincimin arka planında yer alacak kadar dahi ses çıkarmayı başaramayan televizyonumun eksikliğinde gözlerimin ilgisi beyaz masa üzerinde kırmızı paketli sigaraya kayıyor. Silkinmeye çalışıp sigara paketiyle birlikte bisküvilere de ulaşma gayreti ile çelişki denizine düşmüş zihnimde sükûneti sağlamaya çabalıyorum.

Artık yorgunluğumun omuzlarımdan aşağı, kollarıma kadar indiğini farkedip endişeleniyorum ve üzerimdeki kalın atalet paltosunun suçunu içtiğim sigaraya atmaya niyetlendiğimde gözlerim ekranın arkasından uzanan ince ve narin şişenin kapağına takılıyor. Sonunda konsantrasyon eksikliğimi Çağıran Şarkılar’ın ortak çabası ile oluşturulan çalma listesinde sırası gelen parçanın hiç de azımsanmayacak bir ses düzeyinde devam ediyor olmasına bağlayıp, kestirip atıyorum.

Sırtımdaki paltonun ağırlığı, bedenimi oturduğumu sandığım sandalyenin üzerine mıhlanmışça hareketsiz bırakıyor. Bacaklarımın durgun halinin içimi endişeyle kaplaması gerektiğine karar vermişken, gölgeli camekanları ardındaki yorgun gözlerim etraftan içeri dolan sesleri kısmam için parmaklarımı uyarıp, sanki kumanda düğmesi ararmışçasına sağa sola koşturtuyor. Bilgisayardan çıkan gürültü huzur verici melodilere dönüştüğünde evin en rahat köşesini aramaya koyulmuş olan beynimi suç üstü yakalıyorum.

Ne olduğunu hayırlara yormak ister gibi göz altıyla bakıyorum bir zamanlar sandalyemin hemen önünde çırpınır gibi sallanan bacaklarıma. Alt dudağım kendince bir hareketle bükülüyor ve içeride suyun ısındığını haber veren düğmenin sesi çıtlıyor.

Paylaş/Sakla

Beni terketmiş bulunan o çürük parçamın yok olmadığı ve aslında daha ön plana çıkmış hislerim ardına sindiği konusunda hiç bir şüphem yok aslında ama yine de bunun için yapabileceğim, yapmak istediğim bir hareket olduğunu da sanmıyorum.

Kaç kurtul diyor şarkıda. Üstüne bir de tüm çekincelerimin farkındaymışçasına devam ediyor sevgili şair. Gaza gelmiş adımların eşliğinde kat edilen sokağın ortasında “gazlamış gidiyorsun cehennemin dibine” imâsındaki şarkının heyecanıyla gözlerini kaldırdığında içine içine sokulan siyah t-shirt üzerindeki kırmızı AC/DC amblemininki gibi bir mânâ yüklenebilir mi bilmiyorum.

Ama işte yakası yırtık mavi süper bir men, üstüne başına saçılmış siyah boyalar göğsünün kırmızı gururu altından akan kan damlaları gibi. Üstelik kırmızı bir pelerini de yok.

Sanki karanlıkta gece ile denizi birbirinden ayırıran ufuk gibi bir çizginin olduğu yerde yakası bağrı açık sarı bir ışık yanıp yanıp sönüyor. Hafızam astigmat arızasına tutulmuş kadar puslu, belli belirsiz herşey.

Parladıkça sıcak bir nefes gibi ürperti iniyor boynumdan omuzuma doğru. Tüylerim tekmili birden diken olup dikleniyor içimde birikmiş endişelerin önünde. Bir kasılıp bir gevşiyor beden. Yine seçilmiş bir melodi tutunuyır etrafta olduğunu düşlediğim ağaçların yapraklarına. Belli belirsiz bir meltem gibi geçip gidiyor düşünceler aklımdan.

Karanlığın içinden etrafta dolanan insanların sesleri çarpıyor kulaklarıma: “Hadi lan sen de domates, kim demiş patatesten Mustafa olmazmış” diyor içlerinden biri. Endişeyle dönüp sesimin sahibini arıyorum karanlıkta. Kulaklarım gözlerimi dürtüp, başarısızlıklarından duydukları üzüntüyü esefle sunarken nifak tohumları ekiyor içime. Aslında yine Ora’da, yeşil uzun yapraklı bitkilerin dikili durduğu büyük saksı duvarın gölgesindeymişim, masadaymışım gibi şaşırıp kekeliyor gözlerim.

“Hassktir!” deyip uyanmayı bekliyorken, “hasktir” deyip dalıyormuşum gibi hissediyorum. Masa, kalem, kitap, fincan, kağıt falan deyip kalkıp, dönmek istiyorum.

Paylaş/Sakla

Her ne kadar insanlığımızın hizmetine sunulmuş nimet oldukları kabul edilmiş olsa da kaz gelecek yerden esirgenme gereği duyulmayan tavuk kadar götürüleri de bulunur elbette. Hele bu elemanların kimisi ortam sıcaklığını bir hayli yükseltip cihazımızın ağır aksak hareket edebilmesine sebep olacak kadar ateşli olabilmektedir değil mi?

Ayrıca doldur boşalt mantığını temel edinmiş her yapıda olduğu gibi zamanla aşınır ve zamanında müdahale edilmediği takdirde başedilmesi güç sorunlara sebep olabilir.

Bu sebepten ötürüdür ki üreticeler anca Calgon kadar başarılı olabilen bir çözüm ile imdadımıza yetişmiş, gerekli önlemleri almış ve zaman zaman ihtiva ettiği enerjiden anadan üryan arındırmaları gerektiğinin altını çizmişlerdir.

Hatta evimizde bacamızda bulunan elektrik tesisatlarında kullanılan topraklama mevzusu da muhtemelen benzer bir sebeple, tesisat bünyesinde sıkışmış istenmeyen enerjileri def edebilmek amacıyla kullanılmaktadır sanıyorum.

Ben de bu sebeple aklı başında her kullanıcının yapacağını yapayım istiyorum. Hatta diyorum ki yalın ayak dolaşayım bir süre.

Paylaş/Sakla

Pek tanımam etmem, kronolojik bağlamda yani. Doğum günü falan hatırlanır artık, adetten oldu resmen götümüze. Neyse işte o da dediğim gibi yani.

Yani, tanıyorum huyunu suyunu, bir çok yanını ve tahmin ediyorum en çoğunun henüz mahrem kaldığını. Yani misal, az evvel de söylediğim gibi, üzerimde bir hayli yanilik söz konusu. Kimi zaman kendi kendime şu son 45 saniye içerisinde hangi konuları ele aldığıma dair bir yazılı yoklama yapacak olsam, dünyanın en az nüfuslu sınıflarından biri, sebepsiz kalkıvermiş götünden ilham alarak, “sorulan soruların işlemediğimiz konulardan bir diğeri dışında hiç bir başlık ile yakından uzaktan alakası olmadığı” anafikirli basın açıklaması teşebbüsünde bulunabilir, illâ ki.

Yani, öyle ki çene kaslarımın yirmiyedi metre öteden seçilebiliyor olmasına dahi şaşırmadığım oluyor. Yani diyorum yine, gevezelik baştaki başka bir bela.

Bazen de sanki “start up” klasörüne uygun bir dilde hazırlanmış bir .ini belgesi yerleştirilmişçesine herneyselik bir hal, bir tavır, bir de tuhaf.

[Zaman zaman kimi saygıdeğer ve hayli kıymetli muhataplardan bu konuda yediğim zılgıtlar utandırmaktadır. ] Sanıyorum.

Herneyse, ne diyordun? Hah, sanırım şöyle diyordum; bu aslında yetmişlerin sonlarından beri süregelen bir hikaye ancak bir sonraki ânım hakkında en ufak bir fikrim olmamasından hareketle anlatamayacağımı sanıyorum ve “Öyle böyle derken” şeklinde bir giriş yaparak devam etmek hoşuma gider diye düşünüyorum. Herneyse, öyle böyle derken gün olur, önce intizamlı bir şekilde, ayrı ayrı, geri dönüşümlü mukavva kutuları araç edinerek istifleyip, listelersin hangi kutunun hangi bölge malzemeleri kullanılarak doldurulmuş olduğunu. Artık herşey çok daha güzel olmalıdır ve olacaktır, yersen, belki de.

Zaman geçer, öyle böyle derken hangi kutunun hangi bölgenin mültecilerini barındırdığından çok hangi kutunun içerisinde hangi malzemenin bulunageldiğini çözmeye başlarsın. Yani, ilmik ilmik örülen bir nevi ağ işte. Bir bir aklına kaçar hepbiri, acele etmeden, düzenli marş intizamında. [Kendi kendine refleks falan gibi bir olaydır belki. Bünyedeki aktivasyon enerjisinin beklenen düzeyin bir hayli altında olmasından kaynaklı olabileceğine kendimizi inandırdığım, hiperaktivite adı verilmiş bir vak'a olacağını düşünüyoruz. Konsantrasyon eksikliği olarak da adlandıranlar olacaktır elbette.]

Sonra sonra yamulur insan, kutuların ve içerisindeki malzemelerin artan sayısının altında ezilmekten ziyade, farkında olmadan yalana bağlamış olmasından bence.

“Zaten ne oluyorsa bu reflektif tepkiler yüzünden olmuyor mu kardeşim!” deyip ince bir isyan bayrağı çekesi geliyor insanın kendine. Tamam da nereden çıktı kardeşim ikinci el elektronik cihazlar satan bir dükkanın ortasında göbek atarcasına yürümek, ben onu anlamıyorum.

Hadi bakalım, topla toplayabilirsen şimdi. Belki “power sliding” olur, yazdıklarını çözmemde yardımı dokunur.

Paylaş/Sakla

A date can mean more.

evet, bazen ciddi ciddi kadar Ewan McGregor kadar ünlü olup, kankaları toplayıp sponsor firmanın temin ettiği iki tekerli şeytan icad makinalarla uzun yolculuklara çıkmanın keyfine varabilmeyi hayal edebilecek kadar kaybedebiliyorum kontrolünü.

Paylaş/Sakla

En kral yerdeyim bugün. Biraz dolanıp da girdiğim kahvecide siparişimi verdikten sonra kısa bir süreliğine de olsa bulunduğum yerde asılıp kalmama sebep olabilecek şeyler var kafamda. Hani karşında duran insan kendisine mal mal bakan bir çift göz ve eşliğindeki elemanlardan başka bir şey göremez ya. Öyle gibi.

Masadan kıvrılıp düşen kitabın dahi bir işaret olabileceğini düşünecek kadar alıngan ve hatta gergin olduğumu gözlemledikçe “düşünen de yine muayyen bir günündesin sanacak” diyebilecek kadar da ileri gidebiliyorum üstelik.

Aslında aramızda şu saksıdan başka bir şey olmayan deri koltuklu masada gözüm kalmıştı ama ben kahvemi alıp sıradan çıkana kadar kapıldı maalesef. Ama bu masaya da kendi rızamla oturdum. Elbette.

Şimdi bakıyorum da o deri koltuklu masa ve sakinleri ile aramda gerçekten şu saksıdan başka bir şey yok. Evet ama beni asıl düşündüren; ecnebilerin Six Degrees of Separation olarak adlandırdıkları mevzu. Yani hâlâ daha şu sol taraftaki koca yapraklı yeşil şeylerin dikili durduğu, minik yuvarlak taşlarla doldurulmuş saksının ardında oturan insanları benim tanıdığım birinin tanıdığı başka birinin tanıdığı bambaşka birinin tanıdığı tamamen başka birinin tanıdığı hiç alakasızmış gibi görünen başka birinin tanıdığı birileri olması ihtimalini aklım almıyor doğrusu.

Her neyse işte. Bak yine akşam oluyor Mustafa. Yine kirli bulutlu bir maviye terkediyor bizi gün. İnsanın aklından neler neler geçiveriyor hemen. Göğe bakınca tuhaf bir ferahlama sarıyor insanın içini sanki. Bedenin ruh terkettikten sonra kavuştuğu huzur gibi. Omuzlarının boynun ile buluştuğu yerden aşağı doğru inen karıncalanmayla ürperiyormuş gibi.

Sonra bulunduğu yere göre bir bir yıldızlar ışımaya başlar. Ay zaten şurada. Belki de utancından bulutların arkasına saklanıp saklanıp duruyor.

Velhasılı kelam; gidiyor artık gün. Sen gözünü açıp da kapatıncaya kadar, o yerini karanlığa bırakmış olacak.
Üzerine bir de sanki yetişemeyeceğini bildiğin otobüsün ardından “yerse” niyetiyle acele ediyormuşsun gibi yersiz ve gelip geçici bir telaş. Karanlık geceye ilham verici loş aydınlık diyebilmek adına bir iki bahane…

Ne güzel işte yeni gün, yine bir sabah, falan ve filan. Hadi günaydın.

Bak yine bir 1 Nisan geçti, 3. oldu.

Paylaş/Sakla

Paylaş/Sakla

Nefesimi tutup son bir kez bırakmak geçiyor içimden; henüz zamanı değil umuduyla saklıyorum son kurşununa bakan bir asker edasıyla.

Topuklarımdan yukarı yavaş yavaş içimi kaplıyor düşme güdüsü.

Gözlerimi kapatıp dik ve sağlam durma emri veriyorum tüm eklemlerime. Uçurumun karanlığında kaybolmuş bacaklarım isyan edip, çekiştiriyor.

Işık yerini düşüşün ağırlına bırakırken bir bir sönüyor sarı sokak lambaları, en köşedeki mumlar.

Daha değil diyor var güçle sıkılmış dişlerin arasından zorlukla çıkmayı başarıp, kulaklarımdan içeri dolan ses. Çenemi zaten süründüğü mavi renkli kayaya bastırıp, susturuyorum.

Son bir kaç aralıkta zorlukla tutunmayı başarmış parmaklarım ateşkes talebiymişçesine beyaz parlarken uçlarını sarmaya başlayan sıcaklıkla çekilen kanın tırnakların arasından çıktığını görüyorum.

Çırpınıp çekiştirmekten yorulmaya başlayan dizlerimi kilitlenmiş belim ve kas katı kesilmiş dirseklerim karşılıyor. Gözlerimi kapatıp var gücümle “daha zamanı değil” diye düşünüyorum; daha değil.

Paylaş/Sakla

enteresan anlar yaşıyorum yine. anım ardından gelen bir diğer an ile farklı olabilmek adına türlü hokkabazlıklar sergiliyormuş gibi geliyor kimi zaman. süre kısıtlaması bulunan spor müsabakalarında son dakikada elde edilen skor avantajının insana vermiş olduğu haz büyüktür. son anda başarabilmiş olmak her nedense başarısızlıktan ziyade büyük bir başarıymış gibi reklam edilir çevreye. bir de izleyen ve dahil olan insanlara vermiş olduğu hazlar yanında kimilerinde bir takım farklı psikolojik etkileri bulunuyor sanırım bu son dakika gollerinin. ve hatta bulunmalı. zira, geçtiğimiz günler içerisinde bir gün son dakika ve hatta son saniye golü ile beraberliği kurtarabilmiş olmam ve ardından yaşanan birkaç mevzunun zihnim içerisinde yarattığı karmaşanın açıklaması normal yollardan yapılabilecek gibi durmuyor.

ve şu anda öyle şeyler geliyor ki içimden…

işte görüldüğü üzere başladık yine soğuk ve rüzgarlı sahnesine ağır kadife perdelerini açan birgünde daha buhran tayfunlarını dinlemeye…

dev dalgalarla boğuşan sörfçü edasıyla nasıl ve nereden geldiği meşru rüzgarların etkisiyle büyüdükçe büyüyen buhran dalgalarının altına giremedim hiç. hep uçurumda olduğunu uçurumun ortasında farkeden çizgi film kahramanları kadar şaşırdım yüzüme çarpan dalgaların tuzları genzimi yakar iken.

susmayıp konuşmam gerektiği anlar bu anlar gibi gelse de yine de içimden delerek gelen susma güdüsünün uyandırdığı sinir uçlarımın uzuvlarım üzerinde gerçekleştirmiş olduğu baskıya boyun eğerek susmayı tercih ediyorum.

midemde büyük bir heyecan dalgasının sebep olduğu ateş ile yürümeye gayret ettikçe meydana gelen ağrıları dinliyorum. gözlerim kapalı ve hiç bir ilerleme kaydetmeden yürüyorum. adımlarım kısa ve kesin.

eğer bu bir savaş ise; belki de kazandığım yeni bir zaferi karşı tarafa hediye ediyorum suskunluğumu koruyarak. bazen galibiyet için mağlubiyeti kabul etmek gerekir dürtüsünden hareketle, her önüme gelen mağlubiyeti kabul ediyorum. önüme bir gün bir galibiyet çıkabilsin, en azından ufak da olsa bir şansım olsun diye.

ve şu anda öyle şeyler geliyor ki içimden…

her biri durmadan basıp gidiyorlar bir şekilde. bilmiyorum gitmek zorundadırlar belki de. hiç tanımadığım zamanlardan birinde biri bana Şems demişti. aynı onda olduğu gibi, geçip gidiyor herşey bir bir.

eskiden biri duracak mı diye bakar durur idim. artık onu bile yapmaya erinir oldum. durur mu? sanmıyorum. bakmıyorum ve beklemiyorum. biliyorum ki o bile geçecek hayatımdan, öyle yahut böyle…

aymış sabahlarda kaybettiklerimi
sarhoşluklarımda yakalıyorum
yakıyorum tüm sıkıntılarımı
dumanıyla kendimi zehirliyorum.

mutlu olmayı başaramamak mıdır acaba sorun? yoksa mutlu olmayı hakedip etmemek midir?
bilemiyorum.

ve hala daha bazen aynada ağlarken buluyorum gözlerimi.

Paylaş/Sakla

yine yarım kaldı işte.

belki de hayatın hep yarım kalmaya programlıydı da sen bilemedin.

yaşadıkların yarım yamalakmış sanırım önce; belki öteki yarısı ne demekti hiç görmediğinden, belki de görüp de yeni yetmeliğin verdiği heyecana yenik düşüp oralı olmak dahi istemediğinden, bil(e)medin. kim bilir ne herzeler yedin..

sonra gün oldu, dedikleri gibi devran döndü. döndü ve göründü.

görünmekten ne kadar ileri gitti? tahmin bile etmek istemedin.
zaten, isteseydin de ortadan kesilmiş elmanın bir yarısı olmaktan ileriye gidemezdin.

ve “amaan” dedin, “siktir et!”
ettin.

gün yine oldu, devran yine döndü.
sonra bir kez daha ve bir kez daha..

sonra anladın ki gün olurmuş, gün dönermiş; gün geçermiş.
geçti.

ve işte bir yarım olmanın acısını bir bütün olmanın güzelliğini kaybettikten sonra öğrendin..

Paylaş/Sakla